Ooit was de televisie weerman een arm die met een stok de depressies en opklaringen op een kaart aangaf. Maar tegenwoordig hebben wij Piet Paulusma als vleesgeworden aanwijsstok. Zittend op een terras in Joure, wachtend op een relatie om mee te eten zag ik Piet Piraat over het plein lopen met een verwilderde blik in zijn ogen. Hij was duidelijk op zoek naar een slachtoffer die naar zijn weerpraatje wilde luisteren. Had ik een afstandsbediening in mijn handen gehad, dan had ik Piet zeker weten weg-gezapt. Dat doe ik thuis immers ook altijd. Maar helaas! In een vloeiende beweging ging hij zitten op de lege stoel naast mij. Of hij wat mocht vragen:”Liever niet” was mijn antwoord. De ‘Waarom niet-vraag” Wist ik te pareren met de wedervraag of hij zijn eigen programma wel eens heeft bekeken. Het stel naast mij wilde ook al niet. Want, vertelde de dame aan Piet: “Ik zit hier niet met mijn eigen man en ik wil dus niet in beeld. Dus zaten Piet en ik naast elkaar, Ik zei niets… hij wel. Hij moest wel! “En dahan het barbeque weheer van mohorgun” Ongewild en ongevraagd in Piets weerpiraatje zitten. Het overkomt je allemaal in Friesland!